Ey İstanbul

Sen ey İstanbul,
bir varsın bir yoksun.
Bir kaossun, bir har gözlerin.
Bazen küfürlü şarkısın,
Ansızın ruhumu okşayan söz
Kendine çeken ışıksın.
Bir göğsün lalezar.

Şiir yazılmazsa İstanbul'a
Ne şiir, ne İstanbul, şair eksik kalır
İstanbul kalplerde kurulu tahttır
İstanbul güzel gözlü bir kadın
çağırır hâlâ maşuğunu
Uzağında bir aşık pişman ölür